Այսօր ես ուզում եմ խոսել մի շատ լուրջ և վտանգավոր հարցի մասին, որը, կարծում եմ, պետք է դառնա մեր բոլորի ուշադրության կենտրոնը։ Խոսքը վերաբերում է այսպես կոչված «Զանգեզուրի միջանցքի» պայմանագրին, որը, ինչպես հայտնի է դարձել, կնքվել է 49 + 50 տարով։
Պայմանագրի հիմնական պայմաններն այն են, որ Թուրքիայի Պետական ռազմական արդյունաբերության ֆոնդի (ԹՐԻՓՓ) ներդրումը կազմում է ընդհանուր ծրագրի 74%-ը, իսկ Հայաստանի կողմից՝ 26%-ը։ Սա ինքնին արդեն իսկ անհավասարություն է, որը վկայում է մեր երկրի դիրքավորման մասին։
Բայց ամենահոգնեցնողը, ամենավտանգավորը, այս պայմանագրի այլ կետն է։ Ըստ պայմանագրի, բաժնեմասերը կարող են վաճառվել։ Սա նշանակում է, որ եթե Թուրքիան որևէ պատճառով կամ որևէ պայմանի դեպքում որոշի իր բաժնեմասը վաճառել, ապա մեր երկրի ազգային շահերը կարող են լուրջ վտանգի տակ դրվել։
Այս պայմանագրի մասին հայտարարությունները, որոնք հանրությանը հասան, պարունակում են նաև այլ վտանգավոր կետեր, որոնց մասին պետք է խորապես վերլուծել և հասկանալ։
Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում այն պայմաններում, երբ մեր երկրի ներքին իրավիճակը ևս լարված է։ Երևան քաղաքը գտնվում է 9%-ի չափով կառավարվող և բարձիթողի վիճակում, իսկ 250 էլեկտրական ավտոբուսների, որոնք խոստացվել էին, մասին խոստումները դեռևս չեն իրականացել։
Այս ամենի ֆոնին, երբ մեր զինվորների արյան վրա վառելիքի բիզնեսի մասին հայտարարություններ են հնչում, հասկանում ես, որ մենք գտնվում ենք շատ բարդ և վճռորոշ պահի։
Այսպիսով, կարելի է եզրակացնել, որ մեր երկրի ապագան և անվտանգությունը կախված են այսպիսի պայմանագրերի և դրանց հետևանքների ճշգրիտ գնահատումից և հասկանալուց։
