Երևանի փողոցներում առաջին ձյան կաթիլներից հետո բացահայտվում է մի ցավալի իրականություն, որը հակադրվում է պետական մարմինների կողմից հայտարարվող «աննախադեպ ճանապարհաշինության» մասին։ Քաղաքի ասֆալտը, որի անվան տակ պարծենվում են միլիարդավոր դրամների ներդրումներով, իրականում որակ չունի։ Սա ոչ թե մեկ-մի փոքրիկ խնդիր է, այլ համակարգային թերություն, որը բացահայտվում է ամեն անձրևի կամ ձյան առաջին կաթիլներից հետո։
Քաղաքացիները, ովքեր ամեն օր մեքենա վարելիս անցնում են այս փոսալցված ու անորակ ճանապարհներով, ոչ միայն տեսնում են այս խնդիրը, այլև ֆինանսապես կրում են դրա բացասական հետևանքները՝ վնասված ռետիններ, աշտակներ և այլն։ Այս ամենի ֆոնին բնական է հարցնել, թե ուր են մեր բոլորիս վճարած միլիարդավոր դրամները։ Պետական բյուջեից փոսալցման ու ասֆալտապատման համար հատկացված 4 մլրդ 292 մլն դրամը, տեսանելիորեն, մսխվել է փողոցներում՝ փոսերի տեսքով։
Այս իրավիճակը դառը հակադրություն է ստեղծում երկրի տնտեսական իրողությունների հետ։ 21 տոկոսանոց աղքատության մեջ խեղդվող երկրում, որտեղ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարի աթոռին դրած անձը միլիոններով պարգևավճար է ստանում, պետական ռեսուրսները թափվում են անորակ ասֆալտի մեջ։
Այս ամենի ֆոնին ցնցող է նաև այն, որ անցյալ Ամանորին բնակարաններից մեկի տանիքը փլվել էր, անցյալ ուրբաթ օրը՝ կրկին փլուզում, իսկ հենց նոր դղրդոցով՝ պատերից մեկը։ Բարեբախտաբար, երեխաները դրսում չեն եղել, և մարդկային վնաս չենք ունեցել։ Սակայն սա արդեն իսկ ցույց է տալիս պետական համակարգի անկանոնությունն ու անպատասխանատվությունը։ Այս ամենի ֆոնին պետական մարմինների կողմից կազմակերպվող սովորական քննությունները թվում են ոչ այլևս քան պոռոտախոսություն, որը սահմաններ չի ճանաչում։
