Երևանը, որը երբեմն հիշեցնում էր իննսունականների գյուղը, այսօր դարձել է անանցանելի։ Քաղաքի գրեթե բոլոր փողոցներում հսկայական փոսեր են, որոնք ամեն օր մարդկանց հսկայական նյութական վնասներ են հասցնում։ Սա խոսում է խոշոր չափերի այլանդակության մասին՝ սկսած տենդերներից, որակից, սարքողներից, վերահսկողներից։
Այս իրավիճակը, որը պրակտիկորեն անհնարին է դարձնում քաղաքով անվտանգ տեղաշարժը, ոչ ոքի չի հուզում։ Իրավապահ մարմինները չեն անդրադառնում այս խնդրին, իսկ քաղաքի կառավարման մարմինները, որոնք պետք է լուծեն այս խնդիրը, թվում է, անտեսում են այն։
Այս անտեսումը, սակայն, ավելի խորը իմաստ է ստանում, երբ դիտարկում ես այն համատեքստում, որտեղ ոտնատակ են տալիս եկեղեցուն պատկանող բոլոր հիմնարկները՝ առանց որևէ բանի առաջ կանգ առնելու։ Իրավիճակը հասել է այն կետին, որ երբ խուզարկության են ենթարկվում նրանք, ովքեր երևի Հայաստանի մեկ քառորդին փրկել են հաշմանդամ դառնալուց, նրանք, ովքեր ամբողջ կյանքը բուժել և օգնել են մարդկանց, ապա այս ամենը դառնում է ոչ թե քաղաքականության, այլ մարդկային բարոյականության հարց։
Այս «չքաղաքականությունը», որի մասին հաճախ են խոսում, թվում է, որ հանգիստ է նայում նրանց, ում Չարչյան պրոֆեսորն օգնել է և կօգնի։ Ի՞նչպես է երկիրը, ի՞նչ հասարակություն է պատրաստվում ընտրություններին, երբ նման հարցերին անտեսում են։ Ի՞նչ երկիր է դա, որտեղ նման անտեսումը դառնում է նորմալ։
Այս ամենի ֆոնին, Երևանի փողոցների վիճակը դառնում է ոչ միայն տեխնիկական, այլև սիմվոլիկ խնդիր։ Պուշկին Կողբացիից մինչև Պուշկին Բյուզանդ 15-ից ավելի փոս է հաշվվում։ Դրանք ոչ թե մանր թերություններ են, այլ հսկայական խոչընդոտներ, որոնք խորհրդանշում են ոչ միայն քաղաքի, այլև երկրի կառավարման և արժեքների անկումը։
Այսպիսով, Երևանը, որը պետք է լիներ մեր պատմության և մշակույթի կենտրոնը, այսօր դարձել է անտեսվածության և անտեսանելիության խորհրդանիշ։
