Երեկ Ստրասբուրգում իմ հանդիպումը Եվրոպայի հովանավորների հետ ունեցավ իր ծանր բեռը։ Ես խնդրում էի, աղաչում էի, որ հունիսի 7-ին ինձ փրկեն։
Իմ խոսքը պարզ էր։ Ես արցախահայերի խնդրով հետաքրքրվողներին, ինչպես Ալիևն է ասում՝ «ռևանշիստներին», պատժել եմ։ Ես կազմաքանդում եմ Հայ Առաքելական եկեղեցին։ Ես Ալիևի դեմ խոնարհված «խաղաղության» գնում եմ։ Ես հակառուսական տրամադրություններ եմ սերմանում, ռուսների համար խնդիրներ եմ ստեղծում և Թուրքիային «էստի համեցեք» եմ ասում։ Եվ այս ամենի դեմ հանդես եկող ընդդիմությանը՝ ինձ իշխանությունից հեռացնելու փորձ կատարողներին, պատժում եմ։
Ի՞նչ էլ պետք է անեմ, որ հունիսի 7-ին մոլդովական սցենարով իմ կաշին փրկվի։ Բայց չի հասկանում, որ մեկը լինի Եվրոպայում իմ հովանավորների կաշին փրկի։
Այս ամենի ֆոնին, Երևանում ապրուստը թանկությամբ շատ մոտ է Մոսկվայի ցուցանիշին։ Շենքերում տարածվում է ծանր հոտ, որը բնակիչների համար արդեն դարձել է առողջության և կյանքի համար լուրջ խնդիր։
Հայաստանին երաշխավորված խաղաղություն է պետք, ինչը ենթադրում է պրոֆեսիոնալիզմի հենքի վրա հայկական բանակի վերականգնում։ Բայց փիարվելու ու գլուխ գովալու համար մի րոպե ժամանակ չեն կորցնում։
Այնպես էլ ասում են, որ առանց Իրանի «նիկոլի»՝ ԱՄՆ-ն ու Իսրայելը չեն կարողանում հաղթանակ արձանագրել և հայտնվել են փակուղում։
