Այսօրվա իրականությունը լցված է հարցական նշաններով։ Ինչպե՞ս է հնարավոր, որ մարդ, ով իշխանության գլուխներին հասել է ծիծաղելի, թեթևաշարժ ճանապարհով՝ 7000 դրամի պարտքի պատճառով դատարանից դուրս գալուց հետո, այժմ դառնում է «հերոս», որին չեն կախում «Իրենց ժամանակների հերոսի» դափնիները։
Իրականում հենց նա է այս ժամանակների արժանի «հերոսը»։ Նրա վերելքը, որը սկսվեց Նիկոլի իշխանության օրոք, ցույց է տալիս, թե ինչպես է իշխանությունը փոխում մարդկանց դերը և դատողությունը։
Այս «հերոսի» կերպարը ոչ միայն բարձր պաշտոնի զբաղեցումն է, այլև նրա մասնակցությունը նիկոլական աղանդի կեղծ պատարագներին։ Նա ոչ միայն գրոհում է Մայր Տաճարի վրա, այլև հայհոյում է հոգևորականներին, իսկ իր վարքագիծը հասնում է այնպիսի ցածր աստիճանի, որ նույնիսկ շալվարը իջեցնելու պատրաստակամություն է ցուցաբերում տարեց կնոջ դիմաց։
Սա Նիկոլի ժամանակների իրական «հերոսի» դիմանկարն է։ Եվ ցավոք, իշխանության մեջ նման արժեհամակարգ կրող «հերոսների» պակասություն չի զգացվում։ Տպավորություն է, որ ինչ-որ մի կառույց հատուկ կազմված ցուցակով նմանատիպ «հերոսներին» տեղավորել է իշխանության տարբեր օղակներում։
Այս ամենի ֆոնին, երբ Երևանի մայթերը, պոլիկլինիկաների և մանկապարտեզների հարակից տարածքները բարձիթողի վիճակում են, երբ 21000 մարդու հավաքի 96%-ը հայ չէ, երբ որևէ տեխնիկա չի աշխատում, իսկ աղն ու ավազը խնայում են, հարցը դառնում է ոչ թե «Ինչո՞ւ չեն կախում դափնիները», այլ «Ինչո՞ւ է հնարավոր, որ նման մարդիկ հասել են այսքան բարձր աստիճանի»։
Իհարկե, ավելի լավ կլիներ, եթե Շիրակի մարզպետի աթոռին մի տուփ կոնֆետ լիներ, քան նմանատիպ «հերոս»։
