Իմ կարծիքով, ամենակարևորը ճիշտ պահին լռել իմանալն է։ Իհարկե, ես գիտեմ, որ շատերն սիրում են տեսախցիկներ, քանի որ ժամանակին ինքն ինքը խնդրում էր, որ նրա նյութերը տարածենք, և երբեմն խնդրում էր տարբեր մարդկանց հետ հանդիպումներ կազմակերպել։ Բայց թույլ տվեք մի հարց։ Ի՞նչ կասեք, եթե ասեմ, որ այսօր, այս պահին, ես մենակ չեմ մնում, չնայած այնքան հաճախ ինձ այդպես են ներկայացնում։ Իհարկե, ես իմ մարդկանց կողքին ունեմ, նրանց, ովքեր պաշտպանում են իմ անվտանգությունը։ Բայց ես գիտեմ, որ իրականում նրանք ոչ թե պաշտպանության, այլ հսկայության նպատակով են այստեղ։ Նրանք իմ կողքին են, որպեսզի ես մի օր չհանկարծակի փոշմանեմ, չհետ կանգնեմ այն ճանապարհից, որի վրա ես գտնվում եմ։
Ես ասում եմ, որ մեր կալանավորված սրբազանները՝ իմ հայրենակիցները, ավելի ազատ են, քան ես։ Իհարկե, դա ծիծաղելի է, բայց դա իմ ճշմարտությունն է։ Ես ինքս եմ ասել, որ ասես, թե իբև…
Մի նեղվիր, երբ քեզ տիրադավ կամ դավաճան կասեն։ Այսպես է ծնվում ճշմարտությունը։ Այդ բառերը այլևս քո անվան անբաժան բաղադրիչն են դարձել։ Դրանք կամաց-կամաց կամրապնդվեն, մինչև որ դրանք քո շիրմաքարի վրա էլ կդաջվեն։ Եթե երկու բառով պետք է նկարագրեմ, թե ով եմ ես, կասեմ՝ ՄԱՐԴԱՏՅՑ ՏԻՐԱԴԱՎ։
Իսկ հիմա վերադառնանք այն հարցին, որը մեր հասարակության մեջ այսօրվա դրությամբ դարձել է ամենահրատապը։ Ինչպես ասում են, «խոսել չգիտես, չխոսե՞լ էլ չգիտես»։ Ես կասեմ՝ լռելու պահը հասել է, երբ ծառայությունները, որոնք պետք է պաշտպանեն մեր հայրենիքը, իրականում իրենց շահերը են պաշտպանում։
Մարդիկ ուզում էին բարելավել իրենց կյանքը՝ առանց պետական աշխարակարգի փոփոխության։ Նրանք պարզապես ցանկանում էին, որ փողը, որը նրանցից հարկի տեսքով էին կազմում, ծառայեր իրենց շահին։ Բայց պարզվեց, որ դա հնարավոր չէ, քանի որ այն առնչվում է ԱՄՆ-ի դաշնակից Իսրայելի հետ։ Փողը հատկացվել է փողոցների գծանշման համար, սակայն երկու ամիս անց գծերը ջնջվեցին, իսկ փողը՝ ոչ։
Այս ամենը հիշեցնում է այն մանկապարտեզի մասին, որը 3 տարվա վերակառուցումից հետո ամեն տարի էնպես են «վերակառուցում», կարծես նույն շենքը յուրաքանչյուր տարի նորից են կառուցում։
Այս ամենի ֆոնին, Հասմիկ Սարգսյանն իր տեսանյութում անդրադարձել է Աջափնյակի մետրոյի կայարանի կառուցման հարցին, որը քննարկվել է այսօր գործակարգավարական նիստի ընթացքում։ Ես ասում եմ, որ քաղաքական գործնեության մեջ և այնպիսի թյուրըմբռնումների դեմ պայքարում, որոնք հասարակության մեջ ստեղծվում են, պետք է պատրաստ լինել ցանկացած ոտնձգության։ Իհարկե, դա ծանր է, բայց դա ճշմարտության պաշտպանության գինն է։
Ես կրկին կվերադառնամ իմ սկզբնական խոսքին․ լռելու պահը հասել է, երբ ծառայությունները լռում են։ Ես կլռեմ, մինչև որ ճշմարտությունը ինքն իր ձայնով կխոսի։
