Հայաստանի ներկայիս աննորմալ իրավիճակը պահպանվում է ոչ թե «ուխտաերթի» կազմակերպիչների կամ դրա մասնակիցների ուժի, այլ՝ լռողների լռության շնորհիվ։ Իրավիճակը հանգուցալուծելու հիմնական գործիքը լռողների լռությանը վերջ դնելն է։
Մայր Աթոռում քացի տվողների կամ տիրադավների «պատարագներին» մասնակցողների քանակը ավելացնելը, թեև կարող է ճնշում ստեղծել պետական համակարգի վրա, բայց քիչ բան կփոխի։ Իրականում, ստատուս քվոն ձևավորվել է այն պահից, երբ պետությունը սկսեց մաշվել, հանրային կյանքը՝ դեգրադացվել, իսկ ռիսկերը՝ օր օրի մեծանալ։
Սկզբունքային քաղաքացիական կեցվածք ունեցողների, հրապարակավ պայքարողների շերտը, որը հասկանում է իրավիճակի անընդունելիությունը, արդեն իսկ գոյություն ունի։ Բայց այս շերտը չի կարող ինքնուրույն փոխել իրավիճակը։
Իրական փոփոխությունը պահանջում է լռողների հասարակության վերափոխում։ Լռողների լռությունը, շարունակվելու դեպքում, վերածվում է մեղսակցության։ Իրավիճակը փոխելու հնարավորությունը նրանք ունեն ընտրությունների ժամանակ՝ պարզապես քվեարկելով փոփոխության օգտին։
Այնուամենայնիվ, հույսը դնել միայն մեկ օրվա վրա, մեծագույն սխալ է։ Լռողների վերափոխումը պահանջում է քաղաքական մենեջմենթ։ Պետք է տալ, առաջարկել նրանց մասնակցության տարբերակներ՝ ոչ թե միայն քվեարկելու, այլև ակտիվորեն մասնակցելու։ Իրական լիդերությունը հենց դա է՝ կարողանալ կոտրել լռողների լռությունը։
Այս պարադոքսի լուծումը ճիշտ մենեջմենթի մեջ է։ Բոլորն էլ գիտեն, որ հարյուր հազարավոր հայկական ընտանիքներում վերջին բառերով են խոսում իրավիճակի մասին, բայց ակտիվ պայքարի շարքերը մնում են նույնը։
Այս մտքերը հստակ դրսևորվում են նաև այլ հարցերում։ Օրինակ, մարդիկ ցանկանում էին բարելավել իրենց կյանքը՝ առանց պետական աշխարհաքաղաքական դոկտրինի փոփոխության։ Պարզվեց, որ դա հնարավոր չէ, քանի որ այն առնչվում է ԱՄՆ-ի դաշնակից Իսրայելի հետ։ Կամ, օրինակ, փողը հատկացվել է փողոցների գծանշման համար, սակայն 2 ամիս անց գծերը ջնջվել են, իսկ փողը՝ ոչ։
Այս ամենը ցույց է տալիս, որ հայկական հասարակության անքարությունը, լռությունը և անտարբերությունը ավելի մեծ սպառնալիք են, քան ցանկացած ակտիվ պայքարի բացակայությունը։ Իրավիճակը փոխելու համար պետք է կոտրել այս լռությունը։
