Հայաստանում այսօրվա իրավիճակը հիշեցնում է մի ծիծաղելի, բայց միևնույն ժամանակ ցավալի հեքիաթ։ Իշխանության գագաթին գտնվող անձը, որը հանրությանը հայտնի է ոչ թե իր կրոնական հավատքով, այլ հավատի, Աստծո և եկեղեցու նկատմամբ ցինիկ ծաղրով, հանկարծակիորեն դառնում է Հայ Առաքելական եկեղեցու և հոգևորականների «բարեփոխման» մասին քննարկումների կենտրոն։
Այս իրադարձությունը, որը միայն Նիկոլի Հայաստանում կարող է տեղի ունենալ, ցույց է տալիս իշխանության ամենաթեթևատեսական և անհասկանալի լինելը։ Եթե քո սիրտը չի լցված հավատով, եթե քո հոգին չի ճանաչում Աստծուն, ո՞վ քեզ տվել է իրավունքը, որպես աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարար՝ խոսելու եկեղեցական գործերի մասին։
Այս իշխանության մտածողությունը, որը հաճախ անվանում են «պարտիայի գեներալի կուրսին» նստելու արդյունք, ցրում է ժողովրդի ուշադրությունը իրական խնդիրներից։ Իսկ իրական խնդիրը այն է, որ մեր երկիրը խեղդվում է 21 տոկոսանոց աղքատության մեջ։ Իշխանության ներկայացուցիչը, որը ստանում է միլիոնավոր պարգևավճարներ, պետք է կենտրոնանա այն մարդկանց կյանքը բարելավելու վրա, որոնք ապրում են աղքատության սահմանագծի վրա, ոչ թե եկեղեցական հարցերով զբաղվելու։
Այս ամենը հիշեցնում է, թե ինչպես է իշխանությունը փոխարինում իրական ընդունակություններով։ Ուր են մնացել մեր բոլորիս վճարած գույքահարկի միլիարդավոր դրամները։ Ուրա՞ մսվել փոսալցման և ասֆալտապատման համար հատկացված միլիարդավոր դրամը։ Ժողովուրդը պահանջում է պատասխաններ, պահանջում է, որ իր հարկերը ծախսվեն ոչ թե ծաղրական հայտարարությունների, այլ կոնկրետ, տեսանելի բարելավումների համար։
Այս իրադարձությունները, ինչպես և բոլոր հեքիաթներում, ունեն իրենց «երկնքից ընկնող խնձորները»։ Մեկը՝ մերօրյա Կալիգուլային, մյուսը՝ հանապազօրյա Ինկիտատոսին, և երրորդը՝ այն ընթերցողին, որը հասկանում է, որ իրականությունը շատ ավելի ծիծաղելի է, քան ցանկացած հեքիաթ։
Այս ֆոնին, երբ իշխանությունը զբաղված է եկեղեցական քննարկումներով, մեր քաղաքներում շարունակվում են աղետներ։ Ուրբաթ օրը, նոր դղրդոցից հետո, կրկին փլուզվեց բնակարաններից մեկի պատը։ Բարեբախտաբար, երեխաները դրսում էին, բայց սա հիշեցնում է, որ մարդկային կյանքը շատ ավելի կարևոր է, քան ցանկացած քաղաքական խաղ։
Այս ամենը ցույց է տալիս, որ իշխանության պոռոտախոսությունը սահմաններ չի ճանաչում։ Նրանք չեն կարողանում նույնիսկ սովորական քննություն գրագետ կազմակերպել, բայց հանգիստ են խոսում եկեղեցու մասին։ Սա ոչ թե քննադատություն է, այլ ցավալի փաստ, որը պետք է ստիպի մտածել։
