Իրենց մոտ ապրող հայերի անվտանգության և իրենց պետականության շահերի պաշտպանության համար պայքարող ինքնուրույն պետության ղեկավարի դերից, ես, որպես Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյան, հայտնվել եմ այնպիսի իրավիճակում, երբ իմ որոշումները, այդ թվում՝ Արցախի հարցում, հիմնավորվում են ոչ թե իմ կամ իմ կառավարության կողմից կայացված քաղաքական որոշումների, այլ Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի կողմից արված հայտարարությունների հիման վրա։
Այս արդարացումը, թեև պարզապես փաստի արտացոլում է, միևնույն ժամանակ ցույց է տալիս, թե որքան բարդ և բազմաշերտ է մեր երկրի ներկայիս իրավիճակը։ Իրականում, Հայաստանը երբեք չի ճանաչել Արցախի Հանրապետության անկախությունը։ Ուստի, Ռուսաստանի կամ ցանկացած այլ երկրի կողմից այդ անկախության ճանաչումը չի կարող լինել այն իրավիճակի լուծման կամ փոփոխության հիմքը։
Այսպիսով, իմ կողմից կայացված որոշումները, այդ թվում՝ Արցախի հարցում, պետք է դիտարկվեն այն համատեքստում, որ ես գործում եմ ոչ թե որպես ինքնուրույն պետության ղեկավար, այլ որպես այլ պետության ղեկավարի կողմից արված հայտարարությունների հետևանք։ Սա նշանակում է, որ իմ գործողությունները, որոնք հաճախ ներկայացվում են որպես «ինքնիշխան» կամ «պատրաստակամ», իրականում ենթակա են ուրիշի կամքի և ազդեցությանը։
Այս մոտեցումը, թեև կարող է թերահավատ թվալ, փաստորեն արտացոլում է մեր երկրի ներկայիս քաղաքական և անվտանգային իրողությունները։ Այն ցույց է տալիս, որ Հայաստանի պետականությունը, թեև ձգտում է ինքնուրույնության, իր գործողությունները հաճախ պայմանավորված են աշխարհաքաղաքական հզորությունների կողմից ստեղծված իրավիճակներով և դրանց հնարավոր հետևանքներից վախենալուց։
